วันอาทิตย์ที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2552


เมื่ออาทิตย์ก่อนขับจักรยานไปนั่งริมหาด
อยู่ๆก็มีหงส์สีขาวคู่หนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าไม่ทันรู้ตัว
มันสะกดให้สายตาจับจ้องความสวยงามแทบจะกลั้นลมหายใจ
ความสง่า สวยงาม ก่อให้เกิดความประทับใจ
แต่ความประทับใจก็มิบดบังความอิจฉาที่เกิดขึ้นได้เลย
ทุกครั้งที่พบเจอหงส์ มันมักจะอยู่เป็นคู่เสมอ
กลับจากบ้านวันนั้นตั้งใจเขียนไดอารี่นี้ทันที
เมื่อวานก่อน ได้รับหนังสือเล่มหนึ่ง ของ Nicholas Spark
" The Wedding" เปิดอ่านอีกครั้งทันทีที่ได้รับ...
ผู้ที่เคยอ่านคงจะจำได้ ว่าเรื่องราวมีหงส์ตัวหนึ่งที่คล้ายๆกับเป็นตัวดำเนินเรื่องตัวหนึ่งทีเดียว
ผู้เขียนกล่าวว่าปกติหงส์มักจะอยู่เป็นคู่ ไปตลอดทั้งชีวิตของมัน
ประโยคนี้ย้ำเตือนความรู้สึกที่เกิดขึ้นวันนั้นทันที
แต่มันแปลกใจ ทำไมมันถึงเป็นเวลาที่ใกล้เคียงกันเพียงนี้
หรือเพียงอยากจะย้ำเตือนความคิดนั้นจริงๆ
ทั้งๆที่เราก็เคยอ่านหนังสือเล่มนี้มาแล้ว แต่ไม่กลับนึกถึงมันเลย
เคยรู้สึกแบบนี้บ้างไหม
อะไรที่เคยคิด มันมีบางสิ่งมาบอกว่า นั่นแหละคือสิ่งนั้น
หรือจริงๆ มันไม่ได้มีอะไรเลย
เพียงวันนั้นจะส่งสัญญาณว่าจะได้รับและอ่านหนังสือนี้อีกครั้ง
ขอบคุณมากสำหรับความใจดีที่ส่งเล่มนี้มาให้
ความแปลกใจส่งผลให้
ย้อนกลับไปดูไดอารี่ที่ตัวเองเขียนไว้เกี่ยวกับเรื่องหงส์คู่นั้น
....
....
มันไม่ปรากฏที่ใดบนหน้ากระดาษ!!!

วันศุกร์ที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2552

บ้านและการเดินทาง


เวลาเราอยู่บ้าน ก็รู้สึกอยากออกเดินทางไปยังที่ใดที่หนึ่ง

ในช่วงขณะของการเดินทาง ใจก็จะคิดถึงบ้านที่ออกเดินทางมา

บางครั้งการเดินทาง ก็มักนำพาเราให้พบกับบางสิ่งบางอย่าง

และพกติดตัวสิ่งนั้นกลับมายังบ้าน


การเดินทางครั้งนี้ ไม่ได้อยากออกไปเพื่อพบใคร หรือสิ่งใด

เหมือนเป็นการถ่วงเวลาการมาถึงของใครบางคน หรืออะไรบางอย่างมากกว่า


แต่เราไม่รู้หรอกว่าเราต้องออกเดินทางอีกสักกี่ครั้ง

หรือหยุดอยู่กับบ้านอีกสักกี่ครา


เพื่อนใหม่ สิ่งใหม่ และข่าวใหม่ๆ พานพบเข้ามา


และอีกไม่นานฉันก็ต้องเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง

อีกครั้ง...และอีกครั้ง


เมื่อการมาถึงมาประจักษ์ตรงหน้า

นั่นไม่ได้หมายความถึงสิ่งใด


และอีกไม่นานฉันก็ต้องเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง
อีกครั้ง...และอีกครั้ง


และสุดท้ายก็เดินทางมายังกลับบ้านเสมอมา...


วันอาทิตย์ที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2552

ต้อนรับฤดูใบไม้ผลิ




หิมะกำลังละลายหมดไป


ฟ้างดงาม ดั่งฟ้า


แสงแดดส่องลงกระทบพื้นดิน


ดอกไม้แรกผุดออกมาจากผืนดินนับไม่ถ้วน


ขาว เหลือง ... แย้มบานกลางทุ่งหญ้า


หมู่นกส่งเสียงสดใสบ่งบอกถึงความดีใจ


แล้วหัวใจฉันก็ยิ้มอีกครั้งในแต่ละก้าวที่ย่างไป

วันเสาร์ที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552

14 กุมภา

วันนี้แทนที่จะเลี้ยงฉลองวันวาเลนไทน์
แต่เพื่อนญี่ปุ่นคนนึง ขอจัดงานวอลนัทเฟสติวอลขึ้นแทน
เธอคนนี้มีนามว่าซาจิ เธอคลั่งไคล้วอลนัทมาก
เก็บ ตาก และทำผลงานศิลปะจากมัน
วันนี้เธอทำอาหารและขนมทุกอย่างจากวอลนัท
เพื่อนทุกคนทำและนำอาหารมาคนละไม้คนละมือ
กลายเป็นปาร์ตี้ที่แสนน่ารัก และอบอุ่น
แดดออกทำให้ฟ้าวันนี้สวยกว่าทุกวัน
หิมะส่องประกายระยิบระยับ
ฉันนั่งนิ่ง สายตามองไปบรรยากาศรอบตัว
มองเพื่อนๆแต่ละคน
ฉันมองเห็นความรักรายล้อมทุกคนอยู่
นี่แหละ ที่ฉันรู้สึกว่าคือความรักที่แท้จริง
ไม่ต้องปรุงแต่ง ไม่ต้องฉลอง ไม่มีการครอบครอง
มันออกมาจากความจริงใจ

ไม่เชื่อก็ลองถามต้นไม้ข้างๆฉันดูสิ
ฉันเชื่อว่าเธอก็รู้สึก

พิมพ์ภาพแบบโบราณ

นกน้อยเสียงอันไพเราะบนเกาะเออวแลนด์

แดนดิไลออน เจ้าโปรยปรายกลางสายลม

ดาหลา ดอกไม้ที่ละเอียดอ่อนและแข็งแกร่ง

ภาพเก่าๆ ในวันเก่าๆ แต่ไม่เคยจืดจาง

ต้นไม้ใหญ่ ที่เห็นทีไรยังคงสดใส ในบล็อคของแอม
(แต่ตอนนี้เปลี่ยนแล้ว)

วันพุธที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552

ขนนกโปรยปราย



วันนี้หิมะตกตั้งแต่เช้าจรดเย็น



เรียกได้ว่าตกมากที่สุดนับตั้งแต่มาอยู่ที่นี่



ช่างขาว บริสุทธิ์ และงดงามจริงๆ



บางครา คล้ายขนนกๆค่อยๆปลิวร่อนไปมาบนท้องฟ้า



บางคราเหมือนมีบางสิ่งกำลังเต้นระบำอยู่เบื้องหน้า



บางครา รุ้สึกเหมือนมีคนกำพรอันประเสริฐลงมาให้



และบางครา ก็นึกถึงน้ำแข็งใสบ้านเรา






แต่รู้สึกดีทุกครั้ง ที่หิมะตก



เวลาเราเดิน เสียงมันตลกน่าฟังพิลึก เอี๊ยะ ดดด อืด



และรอยเท้าไม่ว่าใครต่อใครจะประทับซ้อนไปมา



และเลือนหายไปในเวลาไม่นาน






แล้วอีกไม่นาน...มันก็คงจะละลาย



ไม่มีสิ่งใดยั่งยืนจีรัง



เพียงวินาทีนั้นๆ เปิดรับสัมผัสจากมันก็เพียงพอ




วันเสาร์ที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552

แด่เธอผู้จากไป

แม้จะเป็นเพียงระยะเวลาไม่นาน
แต่เธอเป็นผู้ที่ทำให้ฉันพบสิ่งดีๆหลายสิ่ง
สอนให้ฉันเห็นในมุมมองที่ต่างไป

การร่วมเดินทางไปกับเธอ
ช่างเป็นสิ่งที่วิเศษยิ่ง
ธรรมชาติ ผู้คน สถาปัตยกรรม
ภาพความทรงจำ...ไม่ลบเลือน

ขอบคุณเธอที่มอบความสุขให้แก่ฉัน
เธอผู้สร้างรอยยิ้มให้ผู้คนมากมาย
เธอผู้สร้างสีสันให้กับโลกใบนี้

อาลัยด้วยรอยยิ้ม
แด่เธอผู้จากไป...

...จีนาย